Column Bèt van Klaasse: Favoriet rundje

De krant vroeg um ’n stukske te schrijven over m’n lievelingsplèkske in Brabant. Ik wil da wel schrijve, mar nie vur de krant, want dan weet ’t mee alleman, Ik doeget nou hier en wil oe wel vraogen um ’t stil te houwe.

Op onzen ouwer wordt d’n aksieradius klèinder. Toen ik vort gereegeld viel mi m’n fiets, ben ik ’rmi gestopt, want da waar nie mer verantwoord. We dinne same nog ’n bietje loope, mar da hi, zund zat, nie lang geduurd. Men rugprobleeme makten ’n èind òn ons gezamelijke ‘mobiliteit’. Nou lupt d’n onze alleen en da hurt tot zen dagelijkse bezighèid. ’t Moet ècht hondeweer zen um hum d’n hillen dag binne te haauwe. Hij hi ok geluk, want hij kan van huis ùit op zen geliefd rubdje komme. Da toerke vervilt noit. Ik verraoi nie gèire wor zen paradijske is, mar toch gòk ‘t beschrijve.

Da wij in Mirroi wone, hoefde nie te wete, mar hij lupt van huis af in noordelijke richting en stikt de provinciale weg over. Dan lupt ie onder euwenouw èike dur en sti-t-ie al mee in ’n stukske bos da heel vertraowd vuult, mar nog alt verrassingen in petto hi. Hij lupt diagonaal dur da gemengd bos over ’n pad tusse hulst, maste, èike, bèrke, hondshout en prùmbizzeme. Tèinenòn kan ie kieze: links of rèchs, noord of zuid. Nor ’t noorde lupt de langste route. Dan kùmt ie op de Westèkkers, ’n schón stuk van ’t Ao-dal. Hij gi dan over ’ne ‘verkeersluwe’ weg. As ie op ’t èind de linkse afslage volgt, kùmt ie op ’t Hèrzend, ’n zèldzaam stuk natuur mi moeras en al. Dur ’t Hèrzend loopend duu-t-ie mistal de Ao over en slò-t-ie linksaf d’n dijk op. Hij kùirt nor d’n Dùivewiel. Daor gi-t-ie op ’n bènkske zitte geniete van al wa d’r groeit, bloeit, zoemt en zingt. Ùitgerust en voldaon wandelt ie wijer dur ’t landgoed, leest onderweeges de Balkumse gedichte en drèijt bij d’n Dùivetórre linksaf, gi de fietsbrug over en duu dur de Haoshoeve trug op huis òn. 

Bij minder mooi weer kiest ie nò ’t bos vur ’t zùije. ’ne Prachtige, gruun overkoepelde pad lupt nor de dèftigste woonwijk van Mirroi. Hij gò vur de uurste bebouwing mee rèchsaf en lupt onder de beum aachter de huize deur nor ’t Ao-dal. Op ’t èind van dees wandelpad duu-t-ie linksaf en geniet van ’t weids ùitzicht òn de rèchse kant wor de Ao wir ouwverwets meandert. Ge kunt hier zèlfs ’t Provinciehuis zien! Loopend langs de westkant van de woonwijk komde rèchsaf op ’t fietsbrugske over de Ao. ‘t Landgoed daoraachter is dik z’n èindpunt, mar nie alt. As ’t weer onbestèndig is en hij ’t nie vertraowt of hij vuult z’n èige nie al te fit, dan blef ie in ’t bos van ’t begin en lupt ie alle pèdjes af binnen en buiten ‘ons’ bos. Hij gi op ’t bènkske zitten um wa bij te komme en te luistere nor de veugelkes. De zwartkop, d’n biemister, de malder, de morkollef, de spècht, de roodborst, de gruunsel en de spinneweever, De miste kent ie wel en mi Merlin Bird op z’n tillefóntje kan ie ze gelijk thuisbrenge, Soms kùmt ’r unnen ikhorre vurbij. M’ne mins vertelt wa-t-ie geheurd en gezien hi. Lichelijk hi-t-ie wa foto’s gemakt, zooda-t-ie men kan laote zien hoe schón ’t waar en da-t-ie gin fabels verzint.

Wa fijn da we bij zón mooi stuk natuur wone! Hopelijk blef ons umgeeving zoo en meuge we nog efkes geniete.