Code Oranje Rood

Zachtjes parelde een zweetdruppel over mijn rug. Typisch Nederland, tropisch als ik nog in mijn winterbody zit. Mijn summerbody is ergens na de geboorte van onze jongste spoorloos verdwenen. Vermist en nooit meer teruggevonden.

Ik ben sowieso in de verkeerde tijd geboren. De gouden eeuw, dat was mijn tijd. De tijd waarin schilders floreerden en waar een roomwitte huid trending was. Het was zelfs chic als blauwe aders zichtbaar waren. Daar had ik perfect tussen gepast. Geen centje pijn. Het verbaast mij nog altijd dat Campina me nog niet heeft gevraagd voor een reclame. Af en toe probeer ik daar wat aan te doen. Zo kocht ik bruin zonder zon. Ik was direct klaar om Oranje aan te moedigen en weet nu ook welk merk Trump gebruikt. 

Maar goed, de hitte. Ik was de pony’s aan het verzetten, want bij extreme temperaturen heeft ieder dier recht op schaduw. Schuilhokjes mogen niet overal, dus ik had een logistiek plan waar defensie jaloers op zou zijn. Iedereen een eigen plek. En als u denkt: waarom niet bij elkaar? We hebben het hengstveulen van vorig jaar nog. Een lieve puber met meer hormonen dan goed voor hem is en weinig kennis van familiebanden.  

Ik was trots. Tot het heetst van de dag kwam. En ze allemaal pontificaal in de zon gingen staan. Alsof ze wilden zeggen dank je wel hoor, maar wij bakken liever in de zon. 

Diezelfde dag sloot ik mezelf buiten. ‘s Ochtends had ik zoonlief vanwege de hitte naar school gebracht. In de haast riep ik: “Wil jij de deur even op slot doen?” Om daarna thuis te komen en te ontdekken dat mijn sleutel nog binnen lag. Manlief gebeld. “Kom mijn sleutel dan maar halen.” 

Dus ging ik naar zijn werk. Onderweg kocht ik ijsjes, zodat het leek alsof ik attent was in plaats van sleutelloos. Daar stond hij, in een hete schuur, overall aan, in een smeerput onder een vrachtwagen. 

Op de terugweg dacht ik aan de mensen die ons land draaiende houden. De vuilnisman die bij veertig graden achter de wagen loopt en dampende containers leegt waar jij en ik van gruwen. De bouwvakker die in de brandende zon sjouwt. De bezorger, de stratenmaker. De thuiszorger die op haar fiets van de een naar de ander moet naast een stomende douche. 

Deze mensen koken ondertussen een beetje gaar. Dus laten we met deze hitte een beetje extra omkijken naar elkaar.