Column Cor: Wisselvallig

Jonge, wa waar ’t heet de vurgende week. De musse viele van ’t dak, zinne ze, mar bij ons komme die veugelkes amper nog veur. In onze jongen ted zate ze overal en ze sjielpten d’n hille zommer da’t ’n lust waar. Nou valt de tèmperatuur innins wa trug en dan komd’r aachter da die wèrmte eigelek toch zó slècht nie waar. Ondanks die veraanderinge in ons weer zen d’r nog alt van die klimaatontkenners die verkondige da d’r niks mi ons wirreld òn de hand is. Trump vurrop. As hij z’n portemonnee kan spèkke is alles geoorloofd.

Wa denkte van ons voetbalders op ’t wirreldkampioenschap? Bij d’n uurste wedstrijd waar ik ’r matig over te spreeke, nò de twidde teege Zwede gonk ’t de goeie kant op, ok al han we toen over geluk niks te klage. We zen dur de vurronde. Benijd wa’t wordt mi Marokko.

Ik waar goedzat de spreeken over ons geminte, mar nou zen d’r dinger gebeurd wordur we hil anders zen gòn denke. Ik moes dur men getob van de lesten ted informasie hehben over wmo. Ik bèl dus nor ’t Gèssels ròdhuis. Kom ik tillefoonies bij de recèpsie, wor ik durgezet nor de afdeeling die over die vurzieninge gi en dan beginne eindeloos lang herhalinge van ‘tzèlfde meziekske, gereegeld onderbroke dur de leuge: ‘Al onze medewerkers zijn in gesprek. U wordt zo spoedig mogelijk geholpen.’ Ge wit da’t nie waor kan zen èn kregt de neiging um d’n horre d’r op te nèije. Denkelijk is da krèk de bedoeling. Ge waacht dùrrum toch mar wijer en gòt oew èigen afvraoge: ‘Al onze medewerkers’, hoeveul zón d’r da zen en wor zón die zitte? Zen d’r da twee en zen die misschien bèij in slaop gevalle, zoowas ze vanouds gèire zeggen over de amtenare en zitte die dan in Boksel of gewoon in Gèssel onder de beum te soeze? ‘Uw gemeente dichtbij’. 

As ge d’r nie mer in geleuft, kùmt ‘r toch nog ’n menselijke stem òn d’n andere kant van de lijn. Gin ekskuus vur ’t lang waachte of niks en as ik m’n vraog stel, blekt ze nie te wete wa ze moet antwoorde. Ze zal ’t efkes naokijke. En nou heb ik al vort zó grondig de schùrft òn da woord efkes. Ik begin te snappe worrum ’t zó lang moes dure. Eindelijk kùmt dan ’t verlossende antwoord, denkte. Mar ze zi da ze niks vur ons kan doen. Ik gò nie opschrijve, wa’k docht. D’n horre gonk ’r wel èrg hard op.

Kom ik buite, is de gemintelijke gruunploeg hier alle crocosmea’s òn ’t ùittrekke. Ik vraog òn de jonge die daormi bezig is wie da nou toch in z’ne kop gehòld hi. ‘De baas’, zi de jonge. ‘Wor is die?’ wil ik wete. ‘Nie hier.’ 

Mismoedig loop ik trug nor binne. Ge moet weete da die crocosmea’s ’n jaor of tien geleeje dur de geminte geplant zen in de oersaai hedra borders bij ‘onze’ rotonde. De prachtige oranjerooi waaiers van die blomme durbreeke de monotoon grijsgruun materie mi opvlammende bloemtakke. ’t Is vur ons deur ’t innegste gewas van ‘ons’ gruungroep worrover wij ècht gemènde komplimente gemakt hebben in ons stukskes. En dan kreg zónne jonge zoomar de opdracht um die prachtplante een week vur ze gòn bloeien ammòl ùit te komme trekke. Wie hòlt zóiets nou in z’ne kop? Op ons fixiklacht is nog gin respons gekomme van de lafaard. 

’t Gi mi men op en af. De miste daag vuul ik m’n èige goedzat, mar somteds val ik trug en he’k veul slaop.