Column
Sneeuwpret
Het nieuwe jaar begon bij ons letterlijk glijdend. De sneeuw lag nét te laat voor de perfecte kerstsfeer en viel buiten de schoolvakantie. Toch voelde het alsof Sint-Michielsgestel was veranderd in een winters sprookje. Je kent het wel, zo’n ansichtkaart waar je elk jaar op hoopt, maar die meestal ergens blijft steken in decemberregen.
Natuurlijk kun je met drie pubers in huis alle hoop op een rustige wandeling meteen laten varen. Ik was net buiten en de eerste sneeuwbal vloog me al om de oren. Moeders staan dan meteen 1-0 achter. Pubers zijn niet alleen sneller, maar mikken ook met militaire precisie. Vooral als ze kans zien om een ijskoude sneeuwbal achter je jas, pal in je nek te gooien. Daar stond ik dan, buiten adem en terwijl ik gooide als een natte krant, probeerde ik via de kortste route het huis weer binnen te komen. Uiteraard mislukte dat: ik kreeg de “volle laag”. Maar toegegeven, binnen is het daarna extra lekker opwarmen met warme chocolademelk en een dikke toef slagroom. Goede voornemens? Ach, die waren bij mij op 7 januari al gesmolten als sneeuw voor de zon. Je kent het wel: “Dit jaar ga ik minder snoepen ” Een paar dagen later zit ik met een koekje en chocolademelk op de bank. Mijn pubers lachen erom. Zij hebben nooit goede voornemens. Ze nemen het leven zoals het komt en dat is volgens mij nog de beste manier.
Net toen we dachten dat de pret voorbij was, bracht het weekend een nieuwe verrassing. Op zaterdag begon de dooi, maar in de nacht was het nog flink gaan vriezen. Zondag ontdekten we bij mijn ouders in de wei een enorme ijsplaat. “Opa, mogen we het ijs kapot stampen?” riepen mijn neefjes, vol enthousiasme. Met veel gestamp en gekraak bleek het meer dan sterk genoeg.
Op zolder werd er druk gezocht naar schaatsen. Iedereen had wel ergens een paar liggen. Even later stonden we met de hele familie op het ijs. De allerkleinsten schaatsten dapper achter een stoel aan, glijdend door de opkomende waterplassen. Niemand die zich druk maakte over natte sokken of koude handen.
En zo eindigde onze sneeuwweek. Genietend van de chaos en de lol die bij de winter horen. De winter is koud om er warme herinneringen aan over te houden.
Maartje