Gemengd gevuul
Dur de mooi vurjaorsdaag zen we de kou van ’t begin van ’t jaor alwir vergeete. We hen al buite in de zon zitte geniete en jonge, wa duu onzen hof z’n best. De camelia, naaktenbloei, kweepeer en de kriek zen in ’n por daag in wolke bloei geschote en innins vuulde oew èige anders. Beeter en vol vertraowe, ondanks de toestand in de wirreld.
We hebbe hier wir weeke zitte waachten op thuishulp. As we T-zùrg bèlde umda d’r op d’n afgesproken ted niemes op kwaam dage, kreege we te heure da ze gin pèrsoneel han. Mar sens ’n por weeke kùmt Amina over d’n hèrd, ’n jong mèidje ùit Nuland. Ik ha ze òngeboie um samen efkes ùit te ruste bij ’n bèkske thee èn ’n kuukske. Nee, da kos nie, zin Amina, want ze zaat in de ramadan en dan moeg ze niks eeten of drinke zó lang ’t licht waar. Wij wiese nie da ons neij hulp moslima waar en da’s hillemòl gin probleem, want ’t durske is vriendelijk en behulpzaam in alle opzichte.
Ik zin da d’r kommende week hier veul volk over de vloer zo komme vanweeges menne verjeurdag en da’k dùrrum gèire ha da ze de keuke en de hal din dwèile en toen vroeg onze Klaas innins: ‘Amina, hoe doede gullie da as ge in de ramadan jarig bent?’ ‘Moslims viere geen verjaardagen,’ liet ons thuishulp weete. ‘Verjaardagen brengen je alleen maar korter bij de dood en da’s niks om te vieren,’ zin Amina ok nog. ‘Nou,’ zin m’ne mins, ‘wij zen dankbaar mi elk jaor da we hier meuge zen. En da’s vur ons toch ’n goei reeje vur ’n fisje.’ Amina schudde d’r kùpke en gonk wir òn de gang.
Onze Klaas verkeert in twijfel. Hij kreg de lesten ted zóveul vraogen um op te treeje, da’t vur hum nie zeeker is da die bestellingen ammòl ècht zen. ‘Zó daor misschien ok ‘fake news’ tusse kunne zitte,’ zuchtte-n-ie. ’t Is beroerd, vent ie, want hij duuget gèire, mar hij kan lang nie alles ònnimme. En as ze um ’n sortgelijke vervanging mi verhalen en liedjes vraoge, wit ie gin man mer te mèlde. Johan Biemans waar unne goeie as ie nie zó oud waar. De 90 gepasseerd! Riny Boeijen zó d’n beste zen, mar die zit swinters in Spanje. D’n onze vuult z’n èige steeds meer ‘de leste der Mohikane’ op dees gebied.
Hij makt dik arige dinger mee bij zen veurstellinge. In Lieshout kwaamp ’r iemes zegge: ‘Ge moet goewd ùit oew doppe kijke, want hier hedde ’n publiek vur oe da ammòl zit tusse d’r goewd verzùrgd ùitzien en goewd verzùrgd worre.’ Onze Klaas verschoot van de bódschap. Hij kos aachteraf gelukkig zegge da-t-ie kèijgoei volk vur hum ha gehad.
M’ne mins kekt in z’n veurdrachte trug en dan kunde nie ontkomme òn de indrukke die de kattelieke religie op Brabantse minse van onze leefted gemakt hi. Daor zen we niks te slèchter um, mar toen ie lest vur ’n club ston mi ’ne mix van próttestant en katteliek waar ie begonne mi: ‘Próttestante zen eigelijk nèt as kattelieke. Allennig meuge hullie pestoors bij d’r èige kijnder slaope.’ De miste kosse d’r wel um laache.
Toen ie nor huis reej, spraak Henk, z’ne muzikale maot de wijs woorde: ‘Publiek… D’r kùmt unnen dag da ge gin publiek mer kunt zien.’ Da is ’n wórrend as ’n koew. Onze Klaas zin da z’ne mònnikamins gelijk ha en da-t-ie d’n datum nog nie wies, mar hij docht wel te weete da diejen dag nie zó wijd weg kon zen.