Brabants bove
Zondag 12 april waar vur ons ’n prachtige herdenking van Ad de Laat die 31 jaor geleeje overleed. De Nisseroise Lambèrtuskerk zaat bomvol en de pastoorkes van Nisseroi en D'n Dunge makten ’r ’n bezunder wèrm en gezellige Mis van. Goeien Brabantse humor wier rond ’t altaar vermengd mi de liedjes van Atte, ùitgevoerd door Ads dochter Marieke, ’t Vorstenbosch koor, Henk Verhagen en onze Klaas. Ine, de vrouw van Atte sloot d’n eredienst af mi ’n schón bondig dankwoord. De heemkundekringen Op die Dungen en Nistelvorst han same ’n expositie gerealiseerd aachter in de kerk.
’t Waar zeker ’n waardig en memorabel gebeure en d’r rustte zeegen op, want ’t trok unne macht volk van wijd en zijd en da klapte z’n best in de kerk. Ok nò d’n dienst kon d’r ’n vervolg gegeeve worre mi ’n por liedjes bij ’t standbild van de veulste vruug gestùrven Brabantse dialectzanger van topnivo.
D’n onze hatter teegenop gezien. Hij moes optreejen onder ’t koiste moment: de kollekte. De slimme pestoor van Nisseroi zin vurraf da papiere gèld minder zó store.
M’ne mins waar bleij dattie òn dees hommage vur wijlen onze vriend ha meegewerkt, want aachteraf hiel ie ’r ’n goei gevuul òn over. ’t Waar wir efkes duidelijk geworre da de liedjes van Atte nog volop vortleeve bij veul Brabanders. Onze Klaas trof enthoesiaste oud-leerlinge die tie in gin firteg jaor gezien ha! D’r overheerste ’n dankbaar gevuul bij hum umdattie dees nog mag meemake. ’t Waar zund, mar ik kos nie mee, want ik vuul m’n èige al weeke lang te beroerd um van huis te gaon. Gin eetlust en zó slap as ’n tod. Ik vijn ’t wel fijn van m’ne mins te heure da d’r zóveul kerkgangers goeie smaak vur Brabants hen.
En de zondag d’rnao waar ’t alwir unne fijne zondagmiddag vur onze Klaas. Riny Boeijen, Henk Janssen en onze Klaas moege d’r beste verhale gòn vertellen in ’n vol Mariëndael in Roi. Henk Verhagen en m’ne mins hen daor ok hullie schónste liedjes vertolkt. Louise van Riny’s en ik han de geprojekteerde plòtjes bij de verhale en liedjes gemakt. ‘’t Waar ’n heel fijn publiek da lèkker meeleefde,’ zin d’n onze ‘en die bilde kwame goewd toe d’r rècht.’ Ik ha ’n kartje mar zundzat, kos ik wir nie mee. Ik ha zó gèire mi al die vriende bijgebuurt.
Onze Klaas wier wir gevraogd of Brabants nie gaauw opgedoekt zó worre. Hij antwoordde: ‘D’r waar unne geleerde taalkundige Van Haeringen die oit zin: ‘Limburgers hebbe taalzin en daormi bedoelde-n-ie da die minse d’ren èige kultuur wardeeren en bewaore.’ Da kunne we nie zegge van de Brabanders. As ons Brabants verdwent, dan zen we ’t dus èiges gewoon nie wèrd geweest.’
Mar ik wó hier toch efkes gezeed gehad hebbe, da d’r veul volk genote hi van de veurstellinge die ik hierbove beschreef en da hi de bódschap da vur ons Brabants bove blef ligge.
D’r zó meer òndacht moete zen vur ons èige taol in de krant en op radio en tillevizie,
D’n onzen is op leefted mar wil toch nog durgaon mi z’n schrijf- en poodiumwèrk, zittie, ‘as ons ziek durske gauw beeter zie te worre.’
Daor perbeer ik òn te gòn werke. Van de week zin ik muug: ‘Ik kan niks binnekrijge en vuul me zó slap as unnen dwèil.’ ‘Nee,’ riep ie trug,’hier wordt nie gedwèld.’
Zittie oit da ík nie goewd heur…