Sjobbe Besseling heeft nu toch nog zijn lintje
NieuwsSINT-MICHIELSGESTEL - Op de ochtend van de traditionele lintjesregen in Sint-Michielsgestel ontbrak één naam in de bus waarmee burgemeester Eiko Smid de gedecoreerden ophaalde en op het podium van De Meander, waar de Koninklijke Onderscheidingen werden uitgereikt. Die van Sjobbe Besseling. De 47-jarige tandarts uit Sint-Michielsgestel zou worden benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau, maar bevond zich op dat moment aan de andere kant van de wereld. “Ik was met mijn middelste zoon op reis. Een week samen naar Japan. Dat was al twee jaar geleden gepland.”
Sjobbe, - “de naam klinkt Fries, maar ik ben een echte Brabander”,- kreeg het nieuws op een ongewone manier te horen. “De burgemeester stuurde een bericht. Gewoon een appje. Maar het was een onbekend nummer, dus ik heb hem eerst geblokkeerd. Pas toen ik het bericht nog eens bekeek, begon ik te twijfelen. Er stond wel ‘burgemeester’, dus ik dacht: er klopt iets niet. Ik besloot terug te bellen en kreeg inderdaad de burgemeester van Sint-Michielsgestel aan de lijn. Die vertelde dat ik de eer had om een lintje te krijgen.”
De timing was bijzonder. “We gingen net slapen. Het was daar laat in de avond en we moesten de volgende ochtend vroeg op om terug te vliegen. Binnen korte tijd volgden de eerste reacties uit Nederland. “Binnen tien minuten kreeg ik tal van berichten en begon het pas een beetje te landen.”
Het moment zelf voelde onwerkelijk. “Ja, dat is heel vreemd, zo ver weg, in een andere tijdzone. Ik had er ook totaal niet bij stilgestaan dat dit mij zou overkomen. Sterker nog, ik was op dat moment juist bezig met een andere onderscheiding binnen mijn netwerk. De voorzitter van onze stichting kreeg ook een lintje. Daar wist ik van. Dus ik had foto’s van hem gezien en was daar helemaal mee bezig. Dat dit ook voor mij speelde, had ik niet verwacht.”
In de hotelkamer in Tokio deelde hij het nieuws met zijn zoon. “We lagen bijna met de bedden tegen elkaar aan. We moesten vooral lachen. Het was zo bizar. Echt vieren zat er niet in. Je bent er nog helemaal niet mee bezig. Mensen feliciteren je en je denkt: ja, bedankt, maar ik heb nog niks tastbaars.”
Dat hij de ceremonie in Nederland miste, vond hij jammer. “Ik vond het ontzettend jammer. Je hoort hoe dat gaat, met die bus die voor je huis komt en samen naar de ceremonie. Dat heb ik allemaal niet meegemaakt. Wat ik ervan begreep, was het een hele speciale gelegenheid, met bijzondere onderscheidingen die ook veel in het nieuws waren.”
Toch kreeg hij zijn moment alsnog, op een manier die misschien nog persoonlijker was. Enkele dagen later werd het lintje opgespeld tijdens het vijftigjarig huwelijksfeest van zijn ouders. “Dat was natuurlijk al een bijzondere avond. Met familie, vrienden, mijn gezin. Iedereen was er. Tijdens het feest verscheen plots de burgemeester. Die kwam binnenstappen om het lintje op te spelden. Het maakte de avond ook voor mijn ouders extra speciaal. Die zijn natuurlijk ontzettend trots. En ze zijn ook betrokken geweest bij wat ik doe, dus dat maakt het nog mooier.”
Dat werk speelt zich deels af ver buiten Nederland, via de stichting Bridge the Gap. Sjobbe raakte daar tijdens zijn studie tandheelkunde in Amsterdam bij betrokken. “Ik heb een afstudeerproject gedaan in Vietnam en ben toen met de stichting in aanraking gekomen. Sindsdien ben ik als vrijwilliger actief gebleven. Sinds 2006 werken we vooral in Laos.”
De stichting richt zich op kinderen met schisis, in de volksmond ‘hazenlip’. Een aangeboren afwijking waarbij de lip, kaak of het gehemelte niet volledig gesloten is. “Dat kan variëren van een klein lipdefect tot een volledig open gehemelte. En daar zit een heel behandeltraject aan vast, met allerlei specialisten. Ik zit natuurlijk in de tandheelkundige hoek. Ik probeer lokale tandartsen op te leiden om deze kinderen te behandelen. Maar ik ben ook een soort verbinder binnen het team, tussen de verschillende specialismen en de organisatie eromheen.”
De omstandigheden waarin hij werkt, zijn uitdagend. “De gezondheidszorg in Laos is slecht georganiseerd. Het land is arm. Als je daar als kind geboren wordt zonder middelen, dan word je gewoon niet geholpen. Dat maakt het werk van de stichting essentieel. Wij zorgen er ook voor dat kinderen überhaupt naar het ziekenhuis kunnen komen. Vaak is zelfs dat al een probleem.” Naast behandelingen richt de stichting zich ook op preventie en educatie. “We hebben projecten op scholen waar kinderen dagelijks hun tanden poetsen en leren over hygiëne. Dat soort dingen worden nu steeds meer door de overheid zelf opgepakt, en dat is mooi.”
Toch blijft hij bescheiden over zijn eigen rol. “Je denkt toch bij zo’n onderscheiding: waarom ik? Er zijn zoveel mensen die zich inzetten en nooit een lintje krijgen. Tegelijkertijd zie ik ook de waarde ervan. Het is natuurlijk wel een erkenning. Voor mij, maar vooral voor de stichting.”
Meer info daarover op www.stichtingbridgethegap.nl.