Het stille hart
Nachtenlang keek ik ieder uur op de camera. Terwijl ik even wegdoezelde, hoorde ik een auto stoppen. Ik keek uit het raam en besefte dat ik het nu ‘s ochtends nog bijna zou verslapen. Gehaast liep ik de trap af. Buiten klonk de stem van een jonge vrouw.
Onze hoogzwangere pony lag helemaal achter in de wei. Het hoofdje was er al uit, maar het vliesje zat er nog omheen. Voorzichtig hielp ik. En voor ik het wist lag daar een prachtig bontgekleurd veulentje. Ik riep de vrouw die zo attent was geweest om te stoppen. “Kom snel kijken”.
Samen stonden we daar, vol verwondering. ”Wat bijzonder om mee te maken ” zei ze met haar dochtertje op haar arm.
Er gebeurt iets als je naar zo’n pasgeboren veulen kijkt. De vanzelfsprekendheid waarmee er gezorgd wordt. De rust. De aandacht. Daar in de wei, bracht het me ineens bij mijn eigen moeder.
Ik bedacht me hoe mooi het zou zijn om haar eens in het zonnetje te zetten in deze column.
Lieve mam,
Waar ik chaos ben, lijkt bij jou alles vanzelf zijn plek te vinden. Je ziet wat nodig is, nog voordat iemand erom vraagt. Jarenlang zorgde je voor ons, voor opa en een tante. Gewoon omdat zorgen iets is wat je doet. Vroeger vond ik dat vanzelfsprekend. Nu ik ouder ben, zie ik pas hoe bijzonder dat is. Van jou heb ik de liefde voor boeken, schilderen en de natuur. Het blijven proberen tot het lukt. Je zit nooit stil. Soms vraag ik me af waar je die eindeloze energie vandaan haalt.
Mam, ik hoop dat je ziet hoeveel je betekent. Voor ons. En ons pap. Je treedt nooit op de voorgrond. Je houdt alles draaiende, zonder er ooit een punt van te maken. Je bent het stille hart van ons gezin.
Dank je wel mam.