Ronald Waterreus voelt zich 'thuis' in Sint-Michielsgestel
SINT-MICHIELSGESTEL - Ronald Waterreus heeft de afgelopen jaren het nodige meegemaakt op medisch vlak. Een hartinfarct, gevolgd door aanhoudende hartritmestoornissen, zette zijn leven even op scherp. Tegelijkertijd vond de voormalige doelman van PSV en het Nederlands elftal juist rust in zijn woonplaats Sint-Michielsgestel, waar hij inmiddels zo’n zeven jaar woont. Wie hem daarover spreekt, treft iemand met net wat meer besef van wat er echt toe doet. “Hoe het met me gaat? Gewoon goed. Dat klinkt misschien simpel, maar zo voelt het ook echt.”
Door Paul Post
Dat ‘gewone’ kreeg een andere lading nadat hij tijdens een fietstocht pijn voelde in zijn rug en pols. Eenmaal thuis leek het mee te vallen, maar een huisarts besloot toch verder te kijken. Niet veel later lag Waterreus in het ziekenhuis met een hartinfarct. “Het ging allemaal zo snel. Maar ik heb vanaf het eerste moment het gevoel gehad dat ik in goede handen was. Dat gaf vertrouwen.” Opvallend genoeg zat de grootste impact niet in het infarct zelf, maar in de periode daarna. “De hartritmestoornissen die ik daarna kreeg vond ik veel erger. Dat zorgde voor onrust. Je wordt je ineens bewust van elke hartslag.” De klachten hielden ongeveer een jaar aan, tot een ingreep uiteindelijk verlichting bracht. Inmiddels zijn de problemen vrijwel verdwenen.
Waterreus spreekt er open over, zonder het groter te maken dan nodig. “Je bent vanaf dat moment hartpatiënt, dat is gewoon zo. Ik slik mijn pillen en ga verder. Het is wat het is.” Wie verwacht dat zo’n gebeurtenis zijn leven volledig heeft veranderd, komt bedrogen uit. “Ik stond altijd al vrij relaxed in het leven. Ik was al tevreden met wat ik had. Misschien is dat iets versterkt, maar het zat er al in.” Zijn vriendin Inge verwoordde het ooit treffend. "Met een kop koffie in de ochtend en een glas wijn in de avond is mijn dag eigenlijk al geslaagd. Dan moet er tussendoor wel heel veel misgaan wil het nog een slechte dag worden,” zegt hij met een glimlach.
De grootste omslag in zijn leven kwam dan ook niet door zijn gezondheid, maar door het moment waarop hij stopte met betaald voetbal. Na negentien jaar, met hoogtepunten bij PSV en avonturen in het buitenland, liet hij een wereld achter die hem niet alleen maar plezier bracht. “Ik heb daar een beetje ambivalente gevoelens bij. Het was mooi, maar ook intens. Mijn huidige leven is meer in balans." Geen constante druk meer, geen wekelijkse beoordelingen. In plaats daarvan rust en vrijheid. Hij schrijft columns, is af en toe op televisie en runt zijn eigen keepershandschoenenbedrijf. “Acht of tien keer per jaar tv, dat is perfect. Meer hoeft voor mij niet.” Die rust vindt hij vooral thuis, in Sint-Michielsgestel. “Dit is echt een fijne plek. Rustig, maar alles is dichtbij. Na jaren in steden als Eindhoven, New York, Manchester en Glasgow te hebben gewoond, mis ik dat stadsleven totaal niet. Een huis kan overal staan. Een thuis niet. En hier in Sint-Michielsgestel is voor mij een thuis.”
Opmerkelijk is dat hij in het dorp niet de enige oud-doelman is. Ook Jan van Grinsven en Guido van der Kamp wonen in Sint-Michielsgestel. “Dat is natuurlijk puur toeval. Maar wel grappig en de onderlinge verbindingen blijken nog iets verder te gaan. Want Theo van Vessem, de overleden vader van mijn vriendin Inge, was keeperstrainer van Jan van Grinsven bij Den Dungen. Dat ontdekte ik pas later. Dat zijn van die kleine wereldjes binnen het voetbal.” Hoewel hij zich prettig voelt in het dorp, zoekt hij het dorpsleven niet nadrukkelijk op. “Ik hou het een beetje voor mezelf. Ik kom in het dorp en één keer per jaar doe ik mee aan het Gestels Open met golf, dat vind ik leuk. Laat mij maar gewoon mezelf zijn.”
Toch blijft voetbal een belangrijk onderdeel van zijn leven, zeker als het over PSV gaat. “Alles wat ik heb, heb ik aan PSV te danken,” zegt hij. Maar dat betekent niet dat hij kritiekloos is. Dat bleek recent nog rond trainer Peter Bosz. Waar veel mensen enthousiast waren over diens contractverlenging, had Waterreus zijn twijfels. “Als ik het voor het zeggen had, was Bosz na dit seizoen vertrokken. Niet omdat hij het slecht doet, want hij heeft het fantastisch gedaan. Buiten Kees Rijvers en Guus Hiddink zal hij in mijn ogen als een van de beste trainers in de geschiedenis van PSV de boeken ingaan. Maar ik vraag me af of er voor hem nog meer uit te halen valt. Ik hoop dat ik ongelijk krijg, maar ik zou nu voor een frisse wind gekozen hebben.”
