Vrolijke vertelsels gevraogd
Umda wij de lesten ted in d’n hoek zitte wor de klappe valle en ’t wir lang zal dure vur ik op m’n èige lijk, he’k m’ne mins gevraogd mar ’s wa vrolijks te bedenke en daor is onze Klaas goewd in, al zeg ik ’t zèlf. Hij hi alt wel schón verhaaltjes paraat vur d’n Brabantkalènder. En umda’t nie zeeker is da die nog lang ùitkùmt, wil ie d’r al efkes wa durgeeve umda vrolijkhèid noit verlorre mag gaon en we d’r èiges ok heel hard behoefte òn hebbe.
Daor gòn we dan:
Twee oudjes die d’r arbeidzaam leeve al lang vaarwel hen gezeed, han d’r dochter beloofd um heur jungske, hullieje klèinzoon, smèireges nor school te brenge. Da kenne wij van kortbij, want da hen wij ok gedaon toen we nog jong grootouwers ware. Teegesworrig werke de ouwers van de klèin jong vort allebèij en dan moet ‘r bijgesprongen en vortgeholpe worre.
(Ik zó die grootouwers hèndig mi naam en toenaam kunne noeme, mar da hen ze liever nie en wij doen da dus ok nie umda ’t Tien en Ant ware en da zen ons vaaste vriende, begrepte.)
Affijn, d’n uurste dag van de week brengt Tien z’ne klèinzoon mi d’n auto nor de school en de twidden dag duu Ant da. As zij de klèineman òn school afzet, zi ’t jungske:’Vandaag zen we lang nie zóveul vrimd volk teegegekommen as giestere mi opa’s.’
Daor moet Ant meer van weete en ze vreugt: ‘Wie ware da giestere dan ammòl?’
‘Ooh,’ ruupt de klèine, ‘da ware vier oelentoeters, twee blende daoze, inne stomkop, drie halve gares en inne sjefeur die reej as Zjuul de Korte.’
Janske is nie van de jongste. Ze hi d’r lang over zitte rikraoie, mar nou is ze toch op unne ‘cruise’ gegaon. Ze is onder d’n indruk van al de luukse dinger op de grooten boot en ze heeget getroffe, want ’t weer werkt mee en de zee is rustig (Jans ha toentertijd gelukkig nog niks geheurd over ’t hantavirus op d’n Hondius. Anders ha ze’t noit gedùrfd.)
As ze op ’t dek sti te geniete in de zon is ze tevreeje over d’r èige: goewd da ze nò al d’re twijfel ’t òngedùrfd hi um dees reis te boeke.
Innins begin ’t hard te wèije en Jans moet al doen um d’re neije zommerhoewd nie te verlieze. Mi bèij d’r haand haauwt ze d’r spissjaal vur dees geleegenhèid gekochte ònwinst vaast. Nou kùmt ze wel haand te kort um d’ren opwèijende zommerrok umblig te haauwe.
Unne vriendelijke mins laacht nor heur en zi: ‘Vrouwke. Ik wil oe nie affronteere, mar oew rokke wèije zó hog umhog da ge denkelijk veul meer lót zien as wa ge gèire tónt.’
Janske kekt umblig nor d’re blooten bòjem en ruupt getròje trug: ‘Kan wel zen mènneke, mar alles wa ge beneeje ziet is in de tachentig en deezen hoewd he’k pas sens vurgende week.’
Toon d’n Opschùpper liep opgedoft te branieje dur de Dùrpsstraot. Hij kwaamp z’n buurvrouw Kaat teege en die spraak ’m òn: ‘Wa gij denkelijk nie wit, Tóntje, is da ge oew gùlp wagewijd open het hange.’
‘Och jee,’ riep Toon, ‘hedde gij daor menne Ferrarie ok gezien, zeeker?’
‘Nee,’ laachde Kaatje gemeen, ‘mar wel unne Mini mi twee slappe bèndjes.’
Ida de vroedvrouw kwaamp muug binne bij d’n apotheek. Ze liep nor de bali en wó iets opschrijve. Ze viet unne thèrmomeeter ùit d’ren bovezak, kiek bedonderd en klaagde: ‘Da’s me nou ok wa… D’r zit erres iemes mi men pèn in z’n gat!’