Vrijwilliger Jos van Thiel: “Het valt niet mee om ‘nee’ te zeggen”

DEN DUNGEN – Hoewel Jos van Thiel er geboren en getogen is kende de Dungenaar door zijn drukke werk lange tijd niet veel mensen in de gemeenschap. Dat werd na zijn pensionering echt een ander verhaal want Jos vulde en vult vanaf dat moment zijn tijd met vrijwilligerswerk op allerlei fronten. “Het valt niet mee om ‘nee’ te zeggen”, meldt hij met een lachje.

Jos is al 56 jaar getrouwd met Thera. Het echtpaar heeft vier kinderen en zes kleinkinderen. Trots laat Jos weten nog altijd met veel plezier te wonen in de authentieke historische boerderij uit 1654 waar zijn wiegje lang geleden stond. De Dungenaar was in zijn werkzame leven op meerdere en uiteenlopende fronten actief. “Ik ben altijd van het ene in het andere gerold. Ik heb onder andere bij een fotograaf gewerkt, ben vervolgens ook reproductiefotograaf en in dienst bataljonsfotograaf geweest. Ik ben autoverkoper geweest en toen het filiaal sloot, ben ik bij een test en demonstratiecentrum van een Amerikaans computerbedrijf in Amsterdam gaan werken. Ik kon Engels spreken en had enig technisch inzicht”, blikt Jos terug. Zijn werk was uiteindelijk veelomvattend en door de hele Benelux. Met vier jonge kinderen en een drukke baan was er in de agenda van Jos in die jaren geen tijd over voor vrijwilligerswerk. 

Iets wat hij wel kreeg vanaf het moment dat hij op zijn 62e jaar met pensioen ging. Zo heeft Jos zich altijd ingezet voor de parochie waarbij hij onder andere na de plaatselijke kerkdienst voor een kopje koffie zorgde. Ook stond hij als mantelzorger beide ouders bij met alles wat nodig was. Dan was er ook nog een speciale voorliefde voor(Franse) buldoggen die hij omzette in actie. “Ik was vroeger een ‘Bulldoggenman. Ik was lid van de Bulldoggenclub, zat in het bestuur, keurde op tentoonstellingen vooral in Engeland en zelfs in Rusland en hielp daar waar nodig”, aldus Jos. Die tijd is voorbij. Wel is hij al vele jaren actief bij heemkundevereniging Op Die Dunghen. “Ik maak onderdeel uit van de redactie, maak verhalen voor het Griensvenneke en verzorg de opmaak. Ik coördineer ook de bezorging en verzending van het blad.” Het is niet het enige wat op zijn cv staat. Jos is een ervaren chauffeur die het leuk vindt om mensen die dat zelf niet (meer) kunnen te helpen door hen van A naar B te brengen. Iets waarmee hij begon toen voormalig bejaardenhuis De Donk afgebroken werd en de bewoners, maar ook vrijwilligers tijdelijk naar het naburige Den Bosch moesten uitwijken. “Toen ben ik de pendelbus gaan rijden. Dan haalde ik oudjes op zodat zij bijvoorbeeld in Den Dungen boodschappen konden doen. Dat vonden ze fijn”, zegt Jos. Via de ene bus kwam hij ook terecht in de Cello bus die mensen met een verstandelijke beperking van huis naar hun dagbesteding brengt. “Dat kwam toevallig op mijn pad en doe ik nog steeds. Elke dinsdagmiddag breng ik er een aantal naar huis en ik ben coördinator van het vervoer”, zegt Jos. 

Ook rijdt Jos elke vrijdag de BoodschappenPlusBus. “Aan de hand van een lijst haal ik ’s morgens en ’s middags een aantal mensen voor vervoer naar de supermarkt. Zij krijgen vervolgens de tijd om boodschappen te doen. Aansluitend drinken we samen koffie en zet ik hen weer thuis af.” Dezelfde bus bestuurt hij ook als chauffeur van de Historische Tour in Berlicum en Den Dungen. De lijst met belangeloze hulp is overigens nog langer want zoals Jos al meteen aangeeft in het gesprek vindt hij het lastig om ‘nee’ te zeggen en is hij blij als hij kan helpen. “Ik heb al van alles gedaan en doe nog steeds van alles. Ik hou er niet van om niks te doen maar ben graag zinnig bezig”, meldt hij resoluut. Dan met een lach: “Toen ik nog werkte en de kinderen klein waren kon ik plaatselijk niet veel namen en gezichten bij elkaar zetten. Dat is intussen wel anders.” Voor alles wat hij deed en doet kreeg Jos in 2024 een lintje en werd hij Lid in de Orde van Oranje-Nassau.