Column Suzanne: ‘Tanne Tells’

Onlangs had ik de buitengewone eer om te gast te zijn bij een radio-uitzending van Thuis in Rosmalen van ROS Radio. Ik heb van tevoren wel even gevraagd of het oké is dat ik tegenwoordig niet eens meer in Rosmalen woon, maar dat was gelukkig geen probleem. Zo blijkt: eens een Rosmalense, altijd een Rosmalense.

Ik heb er enorm van genoten. Ook ben ik blij dat zulke lokale initiatieven blijven bestaan; tegenwoordig is dat helemaal niet zo vanzelfsprekend meer.

“Goed voor de naamsbekendheid,” zei iemand achteraf tegen me. Dat was goed bedoeld, al ging het me daar niet om, en klopt het ook niet helemaal.

Ik denk namelijk dat niet veel mensen überhaupt weten wat nou mijn échte (neppe) naam is.

Ruim twee jaar geleden, toen ik begon met het schrijven van columns - en in die tijd ook nog langere artikelen - moest ik me namelijk inschrijven bij de Kamer van Koophandel.

Als negentienjarige was dat mijn eerste confrontatie met de complexiteit van bureaucratie. Toch vond ik het bedenken van een naam nog het allermoeilijkst. Gelukkig heeft mijn nichtje me daarbij geholpen.

Tot aan haar geboorte ben ik altijd de jongste in de familie geweest, dus ik was (en ben) zowel dol op haar als gefascineerd door het merkwaardige verschijnsel van de kinderlijke ontwikkeling waarmee ik plotseling geconfronteerd werd.

In die tijd was ze twee jaar oud, en noemde ze me Tanne in plaats van Suzanne. Ik weet nog steeds niet waarom, want ze kon de s-klank prima uitspreken. Zo ongeveer elke derde woord dat ze zei in die tijd was namelijk “kaas”.

Ik kan alleen flauwe en niet per se goede woordspelingen bedenken. Daarom kwam ik al snel uit op zoiets als Suzanne Schrijft, maar dat vond zelfs ik tenenkrommend. Maar… Tanne Tells? Dat had een mysterieuze bijklank waar ik wel aan kon wennen. En zo geschiede.

Inmiddels noemt ze me wel gewoon Suzanne, maar haar jongere zusje - die nu net twee jaar oud is - is me om de een of andere reden ook Tanne gaan noemen. En dat terwijl ook zij uitstekend het woord “kaas” zeggen, voor de duidelijkheid. Ik vraag me toch af waarom ze dat allebei onafhankelijk van elkaar bedacht hebben.

Wellicht mogen sommige vragen best onbeantwoord blijven. Ik kies er simpelweg voor om het te zien als een teken dat ik Tanne Tells goed gekozen heb.

Suzanne