Herman en Gerrie redden leven van Rick (70) na hartstilstand in Sint-Michielsgestel

SINT-MICHIELSGESTEL/DEN BOSCH – Een glimlach en een voorzichtige omhelzing. De 70-jarige Rick Setzpfand uit Den Bosch is zichtbaar geroerd als hij de twee mannen in de ogen kijkt die op 25 februari zijn leven hebben gered. Want het ging toen goed mis tijdens het hardlopen, waarbij hij plotseling een hartstilstand kreeg. Hij zakt in elkaar op een fietspad in het Sterrenbos, een plek die lastig bereikbaar is voor hulpdiensten. Door het direct handelen van de toevallig passerende Herman van Esch uit Berlicum en Gerrie Cuppen uit Den Bosch overleeft hij het en via een oproep van zijn partner Jody in deze krant volgt een ontmoeting tussen de revaliderende Rick en zijn levensredders in nood.

“Ik weet er zelf niets meer van,” vertelt Rick, als er teruggeblikt wordt op wat er die woensdagmiddag precies is gebeurd. “Je bent gewoon een paar dagen kwijt. Dat maakt het ook zo vreemd: voor mij begint het verhaal eigenlijk pas later.” Voor Herman van Esch begint het verhaal als hij zijn eerste kilometers aan het maken is op zijn nieuwe aangeschafte racefiets. “Ik zag een vrouw paniekerig langs de weg staan, een jongen die 112 aan het bellen was en een man op de grond liggen. Ik heb meteen zijn ademhaling en hartslag gecontroleerd, maar voelde niets. Toen ben ik begonnen met reanimeren. Via het speakertje van de telefoon gaf de meldkamer instructies. Je merkt op dat moment niets, maar stoppen is geen optie.”

Ik wist wat ik moest doen

Even later arriveert Gerrie Kuppen. Hij is aan het mountainbiken wanneer hij ziet wat er gaande is. “Ik volg jaarlijks een reanimatiecursus, dus ik wist wat ik moest doen. Ik zag dat Herman al bezig was en heb het overgenomen. Daarna hebben we het samen gedaan. Je hoort de sirenes, maar het duurt lang. Dat maakt het spannend. Ik bleef de hartmassage doen en Herman de beademing.” Wanneer de ambulances arriveren, nemen professionals het over. Er wordt een AED aangesloten en Rick krijgt een schok. Hij heeft op dat moment geen hartslag. Kort daarna wordt hij naar het ziekenhuis gebracht. Voor Gerrie en Herman eindigt het verhaal daar. Althans, zo lijkt het.

“Iedereen vroeg of hij het had gered, maar ik wist het niet. Je zoekt nog wat in de kranten, maar je vindt niets. Totdat iemand die ik ken via meldkamer 112 hoorde dat er op die middag vanuit het Sterrenbos wel een persoon mét hartslag naar het ziekenhuis vervoerd was. Dat vond ik al een opluchting, want ik had op dat moment het idee dat de man het niet zou overleven.” Herman probeerde het incident los te laten. “Ik had het geblokkeerd. Je gaat er eigenlijk vanuit dat je er nooit meer iets van hoort. Daarom was ook ik erg blij met deze oproep.”

Voor Rick en zijn partner begint dan juist een intens traject van herstel. Fysiek gaat het naar omstandigheden goed, maar mentaal is het zwaar. “Het is echt een ander verhaal in je hoofd,” zegt Rick. “Mijn lichaam doet het weer, maar je moet alles nog verwerken. En dat kost tijd. Ik was altijd heel fit. Ik kon uren hardlopen. Maar nu moet ik oppassen dat ik mezelf niet voorbij loop. Regelmatig pauzeren, dat is het belangrijkste.”

Dit soort situaties lopen meestal niet goed af, en nu wel

Één vraag blijft onbeantwoord: wie hebben zijn leven gered? Rick wil het dolgraag weten en dus besluit zijn partner Jody een oproep te plaatsen in Weekblad De Brug. Die oproep bereikt Herman en Gerrie en niet lang daarna volgt de ontmoeting. Tot voldoening van hen allen. “Want het is echt life-changing,” zegt Rick. “Voor mij letterlijk. Maar ook voor hen. Dit soort situaties lopen meestal niet goed af, en nu wel. Je hebt iets meegemaakt wat zo ingrijpend is, maar je kent die mensen niet. Dan wil je ze toch in de ogen kunnen kijken. Deze ontmoeting helpt ook bij de verwerking. Het geeft rust. Je kunt de puzzel compleet maken.”

Rick is vol lof over de hulp die hij kreeg. Uiteraard van Herman en Gerrie, maar ook de jongen die meteen 112 belde tot aan de professionals. Van de meldkamer, het ambulancepersoneel en het personeel van het JBZ, waar Rick uiteindelijk een maand heeft gelegen. “De hulpverlening was echt uitstekend,” zegt hij. “Niet alleen omdat ik het heb overleefd, maar ook hoe alles gegaan is. Hoe mijn partner is opgevangen, hoe snel er gehandeld is. Daar heb ik veel respect voor.”

Je doet gewoon wat je moet doen en handelt in een impuls

Voor Gerrie en Herman is het vooral een opluchting om te zien hoe het nu met hem gaat. “Ik dacht eerlijk gezegd dat het niet goed zou aflopen,” zegt Herman. “Dus dit is heel bijzonder.” Gerrie vult aan: “Je bent vooral benieuwd hoe het met iemand gaat. En dan is het heel fijn om te zien dat het goed is afgelopen.” Beiden blijven bescheiden over hun rol. “Je doet gewoon wat je moet doen en handelt in een impuls,” zegt Herman. Tot grote dankbaarheid van Rick, die beseft dat hij zijn leven aan hen te danken heeft. “Zonder hen had ik hier niet gezeten. Zo simpel is het. Nu kan ik toch nog een tijdje genieten. Van mijn kleinkinderen bijvoorbeeld. Langzaam pak ik mijn leven weer op. Wandelen, kleine stukjes naar buiten, voorzichtig terug naar het dagelijks ritme. Het gaat goed, maar ik moet geduld hebben. En dat is misschien nog wel het moeilijkste. Maar deze ontmoeting met mijn redders helpt me daar wel bij.”