‘Vreemde eend’ Esther Verhoef blij verrast met lintje

SINT-MICHIELSGESTEL - Thrillerschrijfster Esther Verhoef is vrijdag benoemd tot Officier in de Orde van Oranje-Nassau, een bijzondere en relatief zeldzame koninklijke onderscheiding. Voor de in Sint-Michielsgestel woonachtige auteur kwam het moment volledig onverwacht. “Het is onwerkelijk. Ik had tot vanochtend nog helemaal niets door en was gewoon lekker aan het schrijven. Maar mijn man Berry haalde me over om mee te gaan voor een verrassing. Hij bleef zo aandringen en wilde dat ik me netjes aankleedde. Toen dacht ik: hier is iets meer aan de hand. Toen de burgemeester aanbelde viel het kwartje.”  

Door Paul Post

Eenmaal aangekomen in De Meander bleek dat familie en een goede vriend haar opwachtten in het gemeentehuis. Dat moment greep haar zichtbaar aan. “Toen schoot ik wel vol, ik had dit gewoon totaal niet verwacht.” Hoewel Verhoef al decennialang succesvol is als schrijver, benadrukt ze dat erkenning nooit haar drijfveer is geweest. “Wat ik doe, doe ik vooral voor mezelf en mijn lezers. Maar het is enorm eervol en bijzonder om erkenning te krijgen voor iets wat ik al tientallen jaren met zoveel plezier en toewijding doe.” 

Dat Verhoef zich tussen andere gedecoreerden, allemaal lokaal actieve vrijwilligers, enigszins een buitenstaander voelde, verraste haar niet. “Als schrijver ben je altijd een vreemde eend in de bijt, dat ben ik wel gewend inmiddels. Ik leef de helft van de tijd in de wereld van mijn personages. Wat zij meemaken, voelen en denken is voor mij soms urgenter dan de werkelijke wereld.” Juist dat vermogen tot inleven vormt volgens haar de kern van haar succes. “Ik wil dat lezers geen zinnen meer lezen, maar in de wereld achter de woorden verdwijnen.”

Verhoef, -geboren in Den Bosch, getogen in Rosmalen en nu woonachtig in afwisselend Sint-Michielsgestel en de Franse Dordogne-, voelt zich sterk verbonden met haar woonomgeving. “Ik voel me vooral Brabantse met wortels in onze regio en ook een beetje Française nu ik al ruim twintig jaar deels in Frankrijk woon. Sint-Michielsgestel is een van de mooiste dorpen in Brabant.” Naast haar schrijverschap speelt ook haar inzet voor dierenwelzijn een belangrijke rol in de toekenning van de onderscheiding. Die passie ontstond al op jonge leeftijd. 

“Op mijn dertiende kreeg ik een bijbaantje in een dierenspeciaalzaak. Het viel me op dat veel mensen die een dier aanschaften geen idee hadden wat zo’n dier nodig had om een goed leven te leiden. Op mijn zestiende ben ik zelf folders in elkaar gaan draaien met de allerbelangrijkste basisinformatie. Die folders waren geschreven voor mensen die geen tijd en zin hadden om te lezen, en toegespitst op de praktijk. In 1993 kregen mijn man Berry en ik een Frans bulldogje en bleek dat er nog geen Nederlandstalig boek over het ras bestond. Wij waren zeker niet de enige met zo’n hond, dus besloot ik er in navolging van de folders een boek over te gaan schrijven. Dat deed ik in samenwerking met eigenaren en fokkers van het ras, plus een dierenarts die in dit ras is gespecialiseerd. Om me in te lezen nam ik tientallen ingebonden jaargangen van verenigingsbladen door, en verdiepte ik me in Franse, Duitse en Engelstalige literatuur. Met mijn idee en de de eerste hoofdstukken stapte ik naar een uitgeverij, die het meteen zag zitten. Mijn eerste boek, De Engelse en Franse bulldog, verscheen in 1994. De uitgever vroeg me of ik meer boeken voor hen kon schrijven, die net zo toegankelijk waren, net zo praktijkgericht, en of ik ook de fotografie ervan zou kunnen verzorgen. Mijn baan zegde ik op, ik heb me in de jaren erna gestort op het schrijven van dierenboeken. Wat ik had gedaan in de dierenwinkel, kon ik nu in het groot doen. Wat me enorm aan het hart gaat is het lot van asieldieren in het buitenland, die het erg slecht hebben. Wij kunnen ons in Nederland nauwelijks voorstellen hoe schrijnend de situatie is in Spanje, Griekenland en bijvoorbeeld Servië en Turkije. Honden zijn hun leven niet zeker en die honden daar zin niet minder gevoelig, lief, of geschikt als huis- en gezinshond dan de honden in Nederland. Waar mogelijk kaart ik dat aan en probeer ik daarover te schrijven en er voorlichting over te geven. Afgelopen jaar schreef ik het voorwoord voor het boek De grote straathondenbijbel, waarvan de opbrengt gaat naar een asiel in Portugal.”

 Ook maatschappelijke thema’s schuwt ze niet in haar werk. Samen met Daniëlle Hermans schreef ze Stil in mij, over misbruik binnen een kloosterorde. Een project dat eveneens bijdroeg aan haar onderscheiding.

Ondanks alle eer blijft Verhoef vooral vooruitkijken. Op de vraag die ze het vaakst krijgt, -of er een nieuw boek aankomt-, antwoordt ze bevestigend. “Zeker. Mijn nieuwe boek is weer een thriller en zal bij leven en welzijn voorjaar 2027 verschijnen. Ik wil er nog niet te veel over kwijt, het is een kwetsbaar proces. Maar het verhaal is romantischer dan mijn laatste boek Het huis met de palm. Ook romantischer dan Alter ego, de thriller daarvoor.”