Column Bèt van Klaasse: Onheil

Ik ha d’r zó op geteld, We zón op dieje leste vreddag van de mònd wir nor ons Eetpunt in de Moerkaol gaon en deeze keer zó onze Klaas z’ne muziekmaot Henk mee wille nimme, want zèllie moessen in de middag optreeje vur de kbo in Hèrpe en da sloot mooi òn. We han tevurre gevraogd of d’r plòts vur d’n accordeonist waar en we han gruun licht gekreege. Fijn, want dan kosse we ’s iets trug doen. Henk en z’n zusje Gonnie hen ons al verschèije kirres getrakteerd op ’n eetentje in de Litsenborg. Mar ons gruun licht sprong midden in de week op rood; ik kos niks mer eete en wier doodziek. Nò drie dokters en eeve zoveul bloedonderzoeke wor niks ùitkwaam, moes ik ’t ziekenhuis in en daor lig ik nou al daag te koekeloere. Ik vertel ’t in ’t kort, mar ’t is ’n litanie van unne lijdensweg geworre vur ons. En ge wit: wij wille pozitief in ’t leeve bleijve staon. Dùrrum gò’k nou mar niks zeggen over al die ellènde van ’t dokters bèlle. Eer da ge in die waachtreij stòt en hurt hoeveul waachtende oe veur zen, kregde al hòst ’n beroerte. Ge wordt gewoon nog zieker van al da gedoe.

Onze Klaas kùmt alle daag op z’n fietske um men op te zuuke en dinger mee te brenge die ik mis. Hij vertelt van ’t weer en alles wa-t-ie onderweeges gezien en geheurd hi. Over d’n ikhorre die wir dur de beum in d’n hof slingerde toen ie vertrok, over d’n oranjetip die eindelijk wir op de judaspenning zaat, over ’t bloeiend fluitekruid langs de weg en over de koekoek die-tie wir geheurd hi op Seldensate en in ’t Bosse broek… En over ’t waarschuwingsbord vur brandgevaor bij de Knijndebuskes da gin man mer kan leeze umda’t kaol overgroeid is. Hij hi daorover al ’n fixibericht gestuurd nor de geminte, mar d’r is nog niks òn gedaon. Ze zulle misschien waachte tot ’t gelijk in de fik sti. 

Nou ik ’t ’r over heb: d’n onze zi da’t in gin teije zó dreug is geweest in onzen hof. Hij li alle daag mi wòtter te slèipe, want d’r stòn dinger op doodgaon. En dan zie’k en heur ik op tv zónnen hooge piet in z’n leegerpak vertelle da de oefeninge in ’t militair bosgebied ècht nie ùitgesteld kosse worre. Dur hullie stom geoefen mi rookgranate zen d’r honderde buunders natuurgebied afgebrand. En dan zit dieje pias da nog ijzerehèinig te verdeedigen ok. Ik zó m’n èige kapot schame. Hoeveul schaoi dees òn ’t miljeu gedaon hi, kan ik nie inschatte. Da’t ongepèrmiteerd is, da wee’k wel heel zeeker.

Onze Klaas denkt da dieje pief d’n taktiek van de verschroeide aarde òn ’t toepaasse waar, mar dattie nie wies da zóiets in Rusland moet gebeure en nie b’ons op de hèij. M’ne mins zi: ‘Dieje ginneraal denkt da we van de Veluwe woestijn moete make. Da’s overzichtelijk; kan hij vanùit z’nen ivore torre de Rus van wijdaf òn zien komme.’ Ik mèin da we mi zón ginneraals hullemòl gin vijande nóddig hebbe um d’n orlog te verlieze. 

Onze Klaas hi vur dees mònd alles afgezeed op gebied van poodiumkunst. Hij zal in mèij nor D’n Bosch gaon en men alle daag op bleijve zuuke, mar hij zal ok wel ’n por karskes bij Maria’s vur men opsteeke.

D’r is toch unne pozitieve kant òn al ons ellènde: we zen nóg dichter bij mekare gekomme. Ik loop mistal ondersteund dur zennen èrm. Dùrrum geef ik ’t nie op, mar we hopen hard op beeter teije.