Column Bèt van Klaasse: ‘Moeders’

Op ’t èind van de mèijmònd zaten onze Klaas en ik te buurten over onze jongen ted. Dees jaor ware we dur men ‘gezondhèidskapriole’ nie nor de Zuujte Moeder in D’n Bosch gekunne. Da is ons in gin jorre overkomme. We kregen ’t over de gildes die ònmesjeerde onder de bloeiende kastane; krèk of die beum op de Parade hullie karskes ok opgestoke han. De plezierigen naobuurt mi ons vriende in de kruugskes òn de Parade kwaamp bove. Bosch beevert waar vur ons alt ’n schón tradisie geweest. We krege berichjes van vriende die ons miste en vur ons karskes òngestókt han. Da din ons goewd.

Ik moes òn m’n èige moeder, Tonnie, denke. Die zong in ’t kerkkoor van Mirroi. Ze laas gèire goei boeke en dronk daor ’t liefst ’n glas rooie wijn bij. In dieje wijn din ze alt wa suiker. Ik waar innegst kijnd. Men moeder hi ’n goei leeve gehad. Ze waar ’n prima gastvrouw en hi ons en ons kijnder dik verwend mi biefstuk en gebakke èipelkes. Opa Jos din ons jungskes veul veurleeze ùit ’t vogel- of visseboek. Ons kijnder ware hil gèire bij d’r grootouwers. Umda Tonnie van huis ùit kapster waar, din ze ons jong ok knippe.

In de mèij mót onze Klaas alt denke òn hullie moeder, Han, die dan jarig waar. Die vrouw hi kèijhard gewerkt. Ze hiel ’t gelijk bij: de boerderij, d’n hof en ’t huishaauwe. Same mi hullieje pap vùrmde ze ’n stèrk span. Piet moes gòn spaoien in de sleuve umda de keuterij op ’t zand nie opleeverde, Wa hen die minse wa afgesjouwd um te zùrge da de jong ’t beeter kregen as zèllie. Han waar gèk op de blommen in heuren hof. Die stonne hil gezond te blinke. Da kwaamp umda zij al da groeigrèij alle daag vèrs wòtter ùit de put gaaf. Ze glorieerde over de snuffels, lievermènnekes en daliasse. Die plante zùrgden ok vur de toffelversiering bij fiste en ze waar èiges dus fisteling in de bloeimònd. Ze hi veul verjeurdaag gevierd: 88! De miste van die blomme wiere toffelpronk umda ze lèkker roke. De snuffels, kruinagel en lievermanne han ècht ’n krùiege geur. 

De leste jorre zaat Han op Mariaoord. Geplaogd dur suikerziekt gonk ze steeds slèchter zien. Loope kos ze ok al gaauw nie mer. Mi alle kijnder same waar d’r ’n róster gemakt. Alle daag kwaamp ’r iemes bij heur op bezuuk. Onze Klaas gonk alt op woenzeg umdattie dan ’n kort lesróster ha. As ’t kos, naam ie ok een van ons jungskes mee. Daor telde Han op. 

Op unne keer kos onze Klaas nie umda d’r op woenzeg rapportvergaderinge ware wor tie bij moes zen. Dus din ik in zen plòts nor ’t verzùrgingshuis. Toen Han begreep da d’re zoon nie zó komme, liet ze mèrke da ze teleurgesteld waar. ‘Mar ík ben d’r toch,’ ha’k gezeed. ‘Nee, da telt nie,’ ha ze truggebromd. 

Èiges ben ik al 58 jaor moeder. We hen twee schón kèirels. Daor zen we hil bleij mi. Ze hen bèij gezùrgd vur prachtige schóndochters die moeder zen van ons klèinkijnder en daor zen we gelukkig mi. Ons oudste klèindochters zón moeder kunne zen, mar ze hen daor gin hòst mi.

We krege ’n vraog van José Groenendaal. Of we mee wón werke òn ’n programma rond de exposisie van’t schildereij De Tuin der Lusten van wijle heuren Henk in de Litserborg. Natuurlijk duu d’n onze da gèire same mi de Sik, want Henk de kunstschilder waar ’ne mins nor ons hart die òndacht verdient.